روز بزرگداشت مولانا گرامي باد
ياد بزرگي كه طعم الهام را چشيده بود و ازشعور به شور رسيده بود و آن را با تمام جانش بر گزيده بود ،ياد بزرگي كه پرواي نام و ننگ نداشت و با اين بي پروايي امواج روح و جانش در اقيانوس هستي نمي گنجيد و بر دامنه هاي بيكرانه سر ريز مي گشت ، بزرگ و بزرگتر باد!
از گمان و از يقين بالا تر م وز ملامت بر نمي گردد سرم
چون دهانم خورد از حلواي او چشم روشن گشتم و بيناي او
آن چه گل را گفت حق خندانش كرد با دل من گفت و صد چندانش كرد!
آن چه زد بر سرو و قدش راست كرد وان چه از وي نرگس و نسرين بخورد،
آن چه ني را كرد شيرين جان و دل وان چه خاكي يافت از او نقش چگل،
آن چه ابرو را چنان طرار ساخت چهره را گل گونه و گل نار ساخت،
مر زبان را را داد صد افسون گري وان كه كان را داد زر جعفري،
چون در زراد خانه باز شد غمزه هاي چشم تيرانداز شد،
بر دلم زد تير و سوداييم كرد عاشق شكر و شكرخاييم كرد
دفترسوم